زندگی امروزی

مفاصل آلومینیومی

این عکس پرتو ایکس از نمونه آزمایشی لباس فضایی پیشرفته‌ای که توسط شرکت Air Research و در سال 1968 / 1347 ساخته شده است، مجموعه‌ای از لوله‌ها و چنبره‌های آلومینیومی داخل لباس را نمایان کرده است. کاتلین لویس، تاریخ‌دان و متصدی برنامه‌های فضایی موزه اسمیت‌سونیان توضیح می‌‌دهد که طراحی چنبره‌های آلومینیومی که در قسمت آرنج و زانوها تعبیه شده‌اند، برای کمک به فضانوردان در حرکت دادن مفاصل‌شان در لباس‌های فضایی تحت فشار بوده است. در صورت عدم وجود این مفاصل، زمانی‌که فضانورد بازوی خود را در فضا بالا می‌آورد، هوای تحت فشار پشت مفصل خم شده جمع می‌شد و باد کردن لباس مانع از کار کردن فضانورد می‌شد.

در خلاء

این لباس فضایی به عنوان پیش نمونه‌ای جهت آزمایش درون اتاقک خلاء مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا ساخته شده بود. طراحی اتاقک مذکور به گونه‌ای بود که محیط خارج از جو را شبیه‌سازی کند. فضانوردان لباس خود را به تن می‌کردند، خودشان را به مخزن اکسیژن قلاب می‌کردند، و سپس به درون این اتاقک می‌رفتند که وضعیت فضا را در فاصله 121 کیلومتری سطح زمین شبیه‌سازی می‌کرد.

لویس می‌گوید: «از فضانوردان خواسته می‌شد تا یک سری وظایف تکراری و خسته‌کننده ذهنی را انجام دهند؛ مثلا از روی یک سکو بالا و پایین بروند تا کارشناسان بتوانند کارکرد لباس‌ها را بررسی کنند.» اگرچه برنامه فضایی در اواخر دهه 1960 / 1340 که این لباس طراحی شده است نسبتا جوان محسوب می‌شد، اما طراحی این لباس محصول تقریبا 20 سال تجربه ساخت و طراحی لباس‌های مقاوم است. این لباس‌ها در اصل برای نیروی هوایی آمریکا در اوایل دهه 1950 / 1330 ساخته شدند، زمانی‌که نیروی هوایی از محفظه‌های خلاء در هواپیماهای خود استفاده می‌کرد.

سرها بالا

این کلاهخود ساخت 1964 / 1343 کار بسیار بیشتری از محافظت صرف سر بر عهده داشت. طراحی کلاه به گونه‌ای بود که بتوان آن را روی لباس‌های مختلف سوار کرد، و دارای بلبرینگ‌های توپی در ناحیه گردن بود که به فضانوردان امکان می‌داد تا سر خود را به چپ و راست بچرخانند. لویس می‌گوید: «آب‌بندی کلاه امکان نگه داشتن هوا را فراهم می‌کرد. در عین حال، سیم‌های ارتباط مخابراتی را درون خود جای می‌داد و وظیفه تامین اکسیژن را نیز بر عهده داشت.» تمام بخش‌های تیره‌تر که درمرکز عکس می‌بینید، تجهیزات تامین اکسیژن است.

نکته جالب درباره این عکس این است که در این عکس پرتو ایکس، اثری از مه‌زدا (Defogger) وجود ندارد، ماده‌ای که برای جلوگیری از بخار گرفتن کلاه در فضا روی شیشه جلو آن پاشیده می‌شود. لویس می‌گوید: «امروزه، مه‌زدا ماده پیچیده و شیمیایی خاصی است که کاملا اختصاصی طراحی می‌شود، اما آن زمان از شوینده‌های معمولی ظروف برای این کار استفاده می‌کردند»!

شانه حرفه‌ای

هنر طراحی بازویی مناسب برای لباس فضایی کار دشواری است، که بخشی از آن به دلیل لزوم حفظ تحت فشار بودن لباس است. لویس می‌گوید: «تحت فشار، حرکت کردن درون لباس کار بسیار دشواری است. هنر این است که بتوان آن را به کاری راحت تبدیل کرد.» مهندسان جابه‌جایی هوا را به شکل موضعی طراحی کردند تا خم کردن یک بازو باعث نشود بازوی دیگر به سمت بیرون حرکت کند؛ مانند پیچاندن بخشی از یک بالون که باعث باد کردن بخش دیگری از آن می‌شود. لویس می‌گوید: «بهبود تحرک بازوی لباس پس از ماموریت‌های جمینی و مرکوری در دستور کار قرار گرفت. اگر فضانوردان می‌خواستند کار مثبتی در فضا انجام دهند، لازم بود تا دستان خود را در اختیار داشته باشند».

گالش فضایی

این کفش که البته نام درستش گالش فضایی (Space Suit Overshoe) است، طراحی شده بود تا هنگام راه رفتن فضانوردان روی ماه، روی کفش آنها پوشیده شود. هدف از طراحی آنها عایق کردن بهتر پای فضانوردان بود. زیر کف کفش از سیلیکون ساخته شده بود، و روی آن را نیز ماده‌ای از جنس کروم و فولاد ضدزنگ تشکیل می‌داد. در مواردی که قرار بود فضانوردان هر چیز تیزی را روی سطح ماه لمس کنند یا روی آن قدم بگذراند، این مواد به عنوان لایه محافظتی اضافی برای کفش‌ها و دستکش آنها استفاده می‌شد. اگرچه این گالش‌ها در تمام ماموریت‌های آپولو استفاده شدند، تنها یک جفت از آنها (جفتی که عکس آن را می‌بینید و مربوط به ماموریت آپولو 17 است) از ماه به زمین برگردانده شد. بقیه کفش‌ها به دلیل محدودیت‌های وزنی سفر بازگشت، روی سطح ماه رها شدند.

کمک دست

دستکش‌ها سخت‌ترین بخش لباس فضایی از نظر ساخت هستند؛ و البته دلیل خوبی نیز برای این سختی وجود دارد. لویس می‌گوید: «اگر فضانوردی می‌خواهد زمانی‌که به فضا می‌رود بتواند کار مفیدی انجام دهد، برای کار کردن با ابزار به چالاکی و احساس لمس نیاز مبرم دارد. همچنین دستکش‌ها باید به خوبی از آنها محافظت کنند. بنابراین تعادل ظریفی وجود دارد که باید در این میان برآورده شود».

دستکشی که در عکس می‌بینید مربوط به ماموریت آپولو است. شاید به نظر رسد که این دستکش بدون انگشت است، اما عکس‌های پرتو ایکس می‌تواند فریبنده باشد. نوک انگشتان دستکش از سیلیکون ساخته شده است، که هیچ تابشی را جذب نمی‌کند و بنابراین در عکس دیده نمی‌شود. حلقه زیر مچ نیز برای این است که وقتی دستکش باد می‌شود، مانع از رها شدن آن شود. لویس می‌گوید: «از یک طرف باید دستکش را به لباس محکم کنید و از طرف دیگر هم باید مراقب باشید که با مشکلات ناشی از فشردگی عصب مواجه نشوید.» وی ادامه می‌دهد: «با تمام این اوصاف، همه فضانورادن از دستکش‌ها شکایت می‌کنند. آنها هنوز هم از دستکش‌ها ناراضی هستند».

ارتباطات مبتنی بر امواج رادیویی، همواره راهی مطمئن بوده و هنوز هم از این شیوه برای تبادل اطلاعات با فضاپیماها و ایستگاه فضایی استفاده می شود، اما با توجه به افزایش حجم ارتباطات فضایی به نظر می رسد این شیوه دیگر جوابگوی نیاز ما نیست.

به همین دلیل، چند سالی است دانشمندان ناسا و نیز آژانس فضایی اروپا به فکر یافتن جایگزینی برای این روش افتاده اند. بررسی های این پژوهشگران نشان داده است برقراری ارتباط با استفاده از لیزر بهترین جایگزین ممکن برای امواج رادیویی است.

اکنون از لیزر برای تبادل اطلاعات از طریق فیبرهای نوری استفاده می شود. ارتباطات لیزری دارای چند مزیت عمده است. نخست این که حجم داده های جابه جا شده توسط لیزر بسیار بالاست. لیزر می تواند در هر ثانیه تا 633 مگابیت داده را جابه جا کند.

برای نمونه، برای ارسال یک فیلم سینمایی با کیفیت HD با استفاده از امواج رادیویی، به 639 ساعت زمان نیاز است، در حالی که لیزر می تواند این حجم از اطلاعات را فقط طی هشت دقیقه جابه جا کند.

یکی دیگر از مزایای لیزر، طول موج کوچک تر آن نسبت به امواج رادیویی است. به همین دلیل آنتن های مورد نیاز برای دریافت پرتوهای لیزر بسیار کوچک تر از آنتن های فعلی برای دریافت امواج رادیویی خواهد بود.

همه این ویژگی ها سبب می شود ارتباطات مبتنی بر لیزر بسیار کم هزینه تر از شیوه رایج فعلی مبتنی بر امواج رادیویی باشد. البته امنیت بیشتر ارتباطات لیزری را نیز باید به فهرست ویژگی های مثبت آن افزود. از آنجا که تابش لیزر بسیار باریک است، امنیت داده های منتقل شده بسیار بالاتر خواهد بود.

آژانس فضایی اروپا قرار است در اکتبر امسال، این شیوه جدید را مورد آزمایش قرار دهد. در این آزمایش قرار است با استفاده از دستگاه ویژه ای که روی کاوشگر جو و محیط غبار ماه (LADEE) نصب شده، صدها میلیون پالس لیزری ارسال شود.

سپس دو ایستگاه زمینی در ایالات متحده و نیز یک ایستگاه در اسپانیا دریافت کرده و به این ترتیب، کارایی این سیستم مورد سنجش قرار می گیرد.

پژوهشگران ناسا می گویند در صورت استفاده از لیزر در آینده شاهد ایجاد تحولاتی ارزشمند در ارتباطات فضایی خواهیم بود. برای نمونه براحتی می توان تصاویری سه بعدی و زنده را از محیط های مختلف فضایی و نیز درون فضاپیماها دریافت کرد.

دانشمندان زیرک و توانمند صنعت فضایی ایران ضمن بهینه‎سازی نمونه موجود، اقدام به طراحی ماهواره‎برهای بزرگتر و سنگین‎تر برای رسیدن به ارتفاعات بسیار بالاتر با استفاده از بخش‎های نمونه‎های موجود کرده اند.

اولین محصول معرفی شده حاصل این روش، ماهواره‎بر سیمرغ است که نمونه مقیاس واقعی آن در 14 بهمن ماه سال 1388 برای اولین بار رونمایی شد و قرار است ماهواره هایی چون طلوع، ظفر، مصباح و آتست با آن، راهی ماموریت شوند.

سیمرغ، ماهواره‌بری دو مرحله‎ای است که در راستای دستیابی به بخشی از اهداف برنامه فضایی ایران طراحی و ساخته شده است و با بهره‎گیری از پیشران سوخت مایع می‎تواند ماهواره‎هایی در رده جرمی سنگین‎تر نسبت به موشک سفیر و با حداکثر وزن 100 کیلوگرم را درمدار حدود 500 کیلومتری و زاویه میل مداری 55 درجه قرار دهد و همچنین قادر به تزریق ماهواره‎هایی با جرم چند صد کیلوگرم در مدارهای نزدیک به زمین (LEO) است.

این موشک دارای طول کلی 25.9 متر است که 17.8 آن مربوط به مرحله اول و 8.1 متر آن نیز متعلق به مرحله دوم آن است. قطر مرحله اول این موشک برابر 2.4 متر و قطر مرحله دوم آن برابر 1.5 متر است. همچنین در زمان رونمایی رانش مرحله اول 142 و مرحله دوم نیز 7.2 تن-نیرو اعلام شد.

این ماهواره‎بر در واقع گام نخست ایران برای انتقال ماهواره‎ها در مدار برگشت ناپذیر بیش از 1000 کیلومتری از سطح زمین است که علاوه بر تأمین عمرهای بسیار بالاتر برای ماهواره‎ها، زمان پوشش دهی بر کشور را نیز به نحو چشمگیری می‎افزاید.

با توجه به تغییرات بسیار زیاد سیمرغ نسبت به سفیر فناوری‎های مورد نیاز برای رسیدن به یک ماهواره‎بر جدید یعنی طراحی، ساخت، آزمایش، شبیه‎سازی، ایمنی، دقت و صحت عملکرد مراحل و تمام زیرسامانه(هدایت، کنترل، ناوبری، مخابراتی، تزریق ماهواره، موتورها، پمپ ها، حسگرها، رایانه ها و ...) دوباره دست به دست هم دادند تا این محصول به تولید برسد.

این فناوری‎ها توسط بخش‎ها و صنایع مختلف نظیر طراحی و تحقیقات، موتور، سوخت، هدایت و کنترل، ساخت حسگر، سازه و تجهیزات پرتاب به کار گرفته شدند و در نهایت انواع آزمایش های لازم نظیر استاتیک، خواص جرم، مودال، تلاطم سوخت، ارتعاشات، شوک، حرارت سازه و جدایش روی بخش‎های مربوطه در موشک به انجام رسید.

پس از این مراحل بوده که ماهواره‎بر سیمرغ به امکان رسیدن به سرعتی برابر با 7500 متر در ثانیه دست یافته و پایه مناسبی برای رسیدن به سرعت فرار از جاذبه زمین است که برابر 11.2 کیلومتر در ثانیه بوده و بنا بر این توان انتقال ماهواره به مدارهای بالاتر و غیر قابل برگشت در فضا را دارد.

محاسبات نشان می‎دهد که نزدیک به 144 تن نیروی رانش برای قرار دادن یک ماهواره 100 کیلوگرمی در ارتفاع 500 کیلومتری مورد نیاز است. طراحی و ساخت و توسعه موتوری با این قدرت بنا بر استانداردهای بین المللی کمتر از 6 سال طول نمی‎کشد. اما ماهواره‎ها منتظر رسیدن به مدار هستند و کشورهای فضایی پرتاب کننده نیز از پرتاب آنها طفره می‎روند.

از این رو برای رسیدن به این مقدار رانش، 4 موتور بهینه شده مورد استفاده در مرحله اول سفیر، که هرکدام از آنها رانشی تقریباً به اندازه 32 تن-نیرو دارند، کلاستر شده‎اند یعنی برای رسیدن به قدرت‎های بالاتر کنار هم قرار گرفته‎اند و در مجموع حدود 128 تن-نیرو را ارائه می‎دهند.

سیمرغ 87 تنی باید بتواند در هنگام پرواز زاویه مناسب را بگیرد برای این منظور 4 موتور یا به عبارت دقیق تر محفظه کنترلی دیگر نیز در مرحله اول سیمرغ حضور خواهند داشت که نزدیک به 15 تن-نیرو ایجاد می کند و با اضافه شدن این میزان به توان موتورهای اصلی نیروی لازم برای رسیدن به مدار 500 کیلومتری فراهم می شود.

بدین ترتیب با استفاده از پیشرانی که قبلآً بدرستی کار کرده، یکی از اصلی‎ترین بخش‎های ماهواره‎بر سیمرغ، آماده می‎گردد. البته، موتور مرحله اول سیمرغ به گونه‎ای طراحی شده است که بتواند تمام اعضای خانواده سیمرغ را تأمین کند یعنی تمام اعضای این خانواده که قرار است در سال‎های آینده ماهواره‎های سنگین‎تری را در مدار قرار دهند با همین موتور کار خواهند کرد.

طبیعی است امکان استفاده از نمونه‎های جدید موتورهای سفیر با رانش 37 تن-نیرو هم در ماهواره بر سیمرغ وجود دارد که شاید از دلایل تأخیر اولین پرتاب این موشک نسبت به زمان‎های اعلام شده نیز همین باشد.

به گفته مسئولان، نسل بعدی ماهواره‎بر سیمرغ یعنی «سپهر» در آینده نزدیک به توان انتقال ماهواره‎هایی با جرم 700 کیلوگرم به مدار 1000 کیلومتری دست خواهد یافت که اولین پرتاب آن فعلاً برای سال 1394 برنامه‎ریزی شده است.

فعالیت مهم دیگری که برای فراهم کردن مقدمات دستیابی کشورمان به مدارهای بالاتر با موشک های بزرگتر سیمرغ و سپهر به انجام رسیده، طراحی و ساخت پایگاه جدید پرتاب با نام «امام خمینی(ره)» در استان سمنان است. این مجموعه تا بهمن ماه سال گذشته بیش از 90 درصد پیشرفت داشته که به احتمال زیاد در سال جاری امکان اولین آزمایش عملیاتی موشک سیمرغ را خواهد داشت.

با توجه به الزامات پرتاب یک موشک ماهواره‎بر بزرگ نیاز به ساخت این پایگاه و سکوی پرتاب جدید لازم بوده زیرا سکوی پرتاب ماهواره‎بر سفیر که بر مبنای پرتابگرهای متحرک موشک های بالستیک ایران توسعه یافته بود امکان استفاده برای موشکی به بزرگی سیمرغ را ندارد.

برای پرتاب موشک های ماهواره‎بر به مدارهای بالاتر نیز طرح ساخت یک پایگاه پرتاب در نزدیک‎ترین نقاط کشور به خط استوا در دستور کار است زیرا قرار دادن ماهواره در مدارهای بالا با پرتاب از چنین محلی به انرژی کمتری نیاز دارد.

با در نظر گرفتن تمامی مشکلات فناورانه پیشروی متخصصان کشورمان، برنامه فضایی ایران از روند رو به رشد مناسبی برخوردار است که مهمترین گام برای مأموریت های جدی تر و به کارگیری ماهواره های عملیاتی تولید ماهواره برهای بزرگتر با قابلیت اطمینان کافی است.

بسیاری از ما زمانی که می‌خواهیم یک کامپیوتر نو خریداری کنیم، به دنبال این هستیم تا محصولی با حداکثر امکانات و ویژگی را انتخاب کرده و شاید برخی از آن امکانات نیز اصلاً استفاده نشوند. انتخاب اول اکثر ما مادربوردهای ATX هستند که معمول‌ترین ابعاد مادربورد در کامپیوترهای امروزی بوده و امکانات متنوعی در سطوح مختلف در اختیار کاربر قرار می‌دهند. اما بد نیست ابتدا لیست چیزهایی که نیاز دارید را روی کاغذ بنویسید. شاید یک مادربورد mini-ITX همچون H77N-WiFi گیگابایت نیز بتواند نیاز شما را برآورده سازد!

همه چیز فراهم است
از بابت امکانات H77N-WiFi را می‌توان نمونه کوچک شده‌ای از مادربورد Gigabyte Z77X-UD5H دانست. این مادربورد به انواع پورت‌ها از جمله چهار پورت USB 3.0 و دو پورت SATA III، اتصال Wi-Fi 802.11n با حداکثر سرعت انتقال اطلاعات سیصد مگابیت در ثانیه و اتصال بلوتوث نسخه چهارم مجهز است. این محصول برای اتصال Wi-Fi و بلوتوث از یک کارت جانبی Intel Centrino Wireless N 2230 بهره می‌برد و دو آنتن جانبی نیز برای آن در نظر گرفته شده است.

همچنین H77N-WiFi مانند برادر بزرگتر خود دارای دو پورت LAN گیگابیتی است و در ضمن از فناوری Intel Wi-Di نیز پشتیبانی می‌شود. رابط PCI-Ex16 نسل سوم و وجود دو خروجی تصویر HDMI باعث می‌شود تا این مادربورد را بتوان در امور مختلفی همچون سیستم سینمای خانگی، سیستم مخصوص بازی، سرورهای خانگی، امور اداری پیشرفته و موارد دیگر توصیه کرد.
از آنجا که این مادربورد برای اورکلاک ساخته نشده، می‌توان گفت مدار رگولاتور 1+3 فاز آن کاملاً کافی به نظر می‌رسد و در زمان تست نیز مشاهده شد که گرمای چندانی ندارد. با این حال استفاده از چیپ‌ست H77 و نوع کلاس کاری که برای این مادربورد در نظر گرفته شده، امکان استفاده از حافظه‌های سریع وجود نداشته و باید به حداکثر فرکانس کاری 1600 مگاهرتز بسنده کنید. در کل دو اسلات برای نصب حافظه به صورت دو کاناله در نظر گرفته شده و شانزده گیگابایت حافظه می‌توان روی آن نصب کرد.

AMD تصاویر و نتایج تست جدید ترین کارت گرافیک خود را منتشر کرد و در این نتایج، مقایسه ای نیز با کارت گرافیک کمپانی رقیب، یعنی GTX Titanصورت گرفته است. پردازنده گرافیکی 28 نانومتری کارت گرافیک AMD R9 290X از نظر ابعاد، فضای بیشتری نسبت به پردازنده گرافیکی Tahiti روی بورد اشغال می کند.

رابط حافظه 512 بیتی کارت گرافیک و فرکانس حافظه 1500 مگاهرتزی، سبب انتقال پهنای باند 384 گیگابایت در ثانیه می شود که برای هر کاربری (از جمله خودمان!) وسوسه انگیز است. همچنین تعداد هسته های گرافیکی Stream در این کارت، 2816 هسته گزارش شده است. تعداد 176 واحد TMU و 64 واحد ROP به همراه فناوری DirectX 11.2 از دیگر ویژگی های این کارت گرافیک به شمار می رود. در ادامه می توانید نتایج تست کارت گرافیک AMD R9 290X و مقایسه آن با GTX Titan، GTX 780، GTX 770 و AMD HD 7970 GHz Edition را مشاهده کنید.

اسکن سه بعدی پیش از این نیز ممکن بود. اما چالش اصلی در این زمینه برای مهندسان و طراحان هرچه سریع‌تر، آسان‌تر و ارزان‌تر کردن آن است. امری که به نظر می‌رسد سرانجام توسط این غول نرم‌افزاری دنیا یعنی مایکروسافت میسر شده است.

این هفته در مرکز تحقیقاتی TechFest مایکروسافت، متخصصان نرم‌افزاری این شرکت از چندین روش نوین برای اسکن سه‌بعدی افراد یا اشیاء در هر شکل یا اندازه‌ای رونمایی کردند. او لازم به ذکر است که انجام این کار در هر روش بسیار سریع و آسان صورت می‌پذیرد.

در حالی که تصویر برداری و اسکن سه‌بعدی تنها یکی از هزاران زمینه‌ای است که تیم تحقیقاتی 800 نفره مایکروسافت بر روی آن کار می‌کنند. مایکروسافت سهم عظیمی از بودجه و توان خود را به عنوان یک تحقیق مهم و بخشی قابل توجه از نمایش عمومی این شرکت در نمایشگاه های علمی و تخصصی بر روی آن سرمایه گذاری کرده است.

به گفته پیتر لی (peter lee) سرپرست تمامی آزمایشگاه های مایکروسافت در ایالات متحده «داشتن چندین پروژه در یک زمان، حتی اگر یک میدان رقابتی را نیز در خود شرکت به وجود آورد، یکی از سنت های قدیمی مایکروسافت به حساب می‌آید».

در حال حاضر بسیاری از کاربران نیاز چندان مبرمی به اسکن سه‌بعدی در زندگی خود احساس نمی‌کنند اما کارایی این فناوری در چند سال آینده و در نرم‌افزار های واقعیت افزوده و بازی‌های کامپوتری بسیار به چشم خواهد آمد و به گفته پیتر لی در بسیاری از زمینه‌ها موجب افزایش کارایی پرینترهای سه‌بعدی خواهد شد.

در آزمایشگاه TechFest مایکروسافت سه روش جالب برای اسکن سه‌بعدی بیان شده است، اما محققان این شرکت به دنبال گزینه‌‌هایی بسیار فراتر و بیشتر هستند. یکی از این تکنیک‌ها استفاده از یک نمایشگر سبز کوچک به همراه مجموعه‌ای از دوربین‌های قرار گرفته در یک آرایش خاص و منظم است که منجر به خلق تصاویر بسیار دقیقی می‌شود.

دو روش دیگر نیز خروجی مناسبی را ارائه می‌کنند در حالی که در آنها از ابزار های ساده‌تری استفاده می‌شود.

مثلا در روش اول از دوربین تشخیص عمق ( Depth-sensing) موجود در کینکت مایکروسافت و یک نرم‌افزار ویندوز فونی استفاده می‌شود. پس از تهیه تصاویر مورد نیاز با حرکت دادن کینکت در اطراف شخص یا شی مورد نظر تصویر سه‌بعدی آن ساخته خواهد شد و باید گفت که از کیفیت خوبی نیز برخوردار خواهد بود.

پیتر لی می‌گوید که مایکروسافت قطعا در آینده ویژگی‌های اینچنینی بسیاری را در نسخه بعدی بسته توسعه نرم‌افزاری و کینکت خواهد گنجاند چرا که روش اسکن سه بعدی توسط کینکت را بسیار جذاب و کاربردی می‌داند.

وی در پایان چنین گفت که «ما انچه را که مشتریانمان انجام خواهند داد خواهیم دید» که به احتمال زیاد به ارائه یک روش آسان و کاربردی برای خلق رندرهای سه‌بعدی توسط کاربران عادی اشاره دارد.

اگر یک پرینتر سه بعدی داشته باشید و بخواهید با آن چیزی بسازید اولین قدم این است که طرح سه بعدی مورد نظرتان را ایجاد کنید. خیلی اوقات می خواهیم مشابه یک جسم را تولید کنیم اما آنقدرها در طراحی سه بعدی مهارت نداریم که بتوانیم آن را در کامپیوتر طراحی کنیم.

حالا شرکت MakerBot که قبلا با پرینترهای سه بعدی اش آشنا شده اید از طرح یک اسکنر سه بعدی رومیزی پرده برداری کرده. شرکت سازنده نام آن را Digitizer گذاشته و به عنوان یک مکمل در کنار پرینتر سه بعدی اش کار خواهد کرد. با کمک اسکنر جدید می توانید یک جسم را به راحتی اسکن کرده و کپی اش را با پرینتر بسازید.

اسکنر سه بعدی معرفی شده فعلا در مراحل تکمیل طراحی است و هنوز تاریخ و قیمتی برای ورودش به بازار اعلام نشده. اما با داشتن چنین چیزی حالا هر کسی می تواند طراح سه بعدی اشیا را به راحتی تولید کند و از پرینترهای سه بعدی لذت بیشتری ببرد.

شما فکر می کنید چند وقت دیگر این پرینترها را در خانه خواهیم داشت؟

بخش دانش و زندگی تبیان

  انویدیا تراشه خود را سریع‌ترین در دنیای موبایل نام گذاری نموده و اولین بنچمارک‌های منتشر شده از این تراشه نیز نشان دادند که تگرا 4 به راحتی از پس اجرای سریع و راحت امور مختلف و بازی‌های سنگین گرافیکی اندروید بر می‌آید. اما کوالکام نیز بیکار ننشسته و ادعا می‌کند همچون سال گذشته تراشه جدید این شرکت از محصول رقیب‌اش قوی‌تر خواهد بود. حال مدیر ارشد محصول کوالکام، راج تالوری اعلام نموده که تیم او بر روی عرضه محصولات تمرکز کرده و او باور دارد که تراشه جدید سری Snapdragon 800 این شرکت به راحتی از پس تگرا 4 انویدیا بر می‌آید. تالوری گفت: تگرا 4 بسیار خوب است اما اسنپ‌دراگون 800 به مراتب یکپارچه‌تر است. «تراشه کوالکام دارای مودم داخلی LTE است و از جنبه‌های مختلف نسبت به تگرا 4 قوی‌تر است». مدتی است که گوشی‌سازها، به جای ساختن گوشی‌های واقعا متفاوت بر ساخت گوشی‌هایی با صفحه نمایش بزرگ‌تر، وضوح بیشتر یا بنچ‌مارک بهتر، متمرکز شده‌اند و ما واقعا شاهد تحول واقعی در گوشی‌ها نیستیم تالوری گفت: تراشه‌های سری 800 کوالکام دارای قابلیت خاص رمز گذاری و رمزگشایی محتوای 4K می‌باشد که در نمایشگاه MWC نیز عملکرد آن به نمایش گذاشته شده است. او دلایل دیگری نیز برای خوشبین بودن به آینده Snapdragon 800 دارد. تلفن جدید ZTE Grand Memo تنها یکی از 50 محصولی است که قرار است از تراشه 4 هسته‌ای 2.3 گیگاهرتزی این کمپانی بهره ببرد. فراموش نکنید که تراشه Snapdragon 600 این کمپانی نیز در پرچم‌داران مطرحی همچون Optimus G Pro ال جی یا One اچ تی سی استفاده شده است. به هر حال امسال رقابت جذابی بین تراشه تگرا 4 و البته نسخه یکپارچه شده آن با مودم LTE با نام Tegra 4i با تراشه‌های کوالکام را شاهد خواهیم بود. کوالکام ادعا کرده که SoCهای جدید این شرکت در سری Snapdragon 200 برای تلفن‌های ارزان 100 دلاری وارد بازار خواهند شد و همچنین سری 400 این پردازنده ها برای تلفن‌های هوشمند بین 100 تا 300 دلار، سری 600 برای تلفن‌های بین 300 تا 500 دلار و سری 800 نیز برای تلفن‌های گران‌تر از 500 دلار وارد بازار خواند شد. شرکت کوالکام که یک تراشه‌ساز معتبر وسایل موبایل است، سابقه قرار دادن ویژگی‌ها و فناوری‌ها نو را در تراشه‌هایش به طمع کسب سهم بزرگ‌تری از بازار دارد. مثلا این شرکت با قرار دادن  فناوری LTE در پردازشگرهای اسنپ‌دراگون خود، توانست سود زیادی به چنگ آورد و با شتاب گرفتن بهره‌گیری از فناوری LTE، میزان موفیت این شرکت هم بیشتر شد. نوامبر سال پیش، کوالکام از شرکت EPOS  فناوری اولتراسوند دیجیتال را خرید. با شنیدن نام اولتراسوند ما ممکن است به یاد سونوگرافی‌های پزشکی بیفتیم و هیجان‌زده با خودمان فکر کنیم که نکند این شرکت می‌خواهد، گوشی‌های ما را به وسایل پرتابل سونوگرافی تبدیل کند! اما هدف این شرکت از خرید این فناوری این نیست. بلکه می‌خواهد راهی تازه برای تعامل کاربران با گجت‌هایش ایجاد کند. در فبلت‌های گلکسی نوت، کاربر می‌تواند با یک استایلوس به صورت لمسی کار کند، اما این شیوه تعامل، چندان هم خالی از اشکال نیست. فناوری لولتراسوند می‌تواند از دو طریق، شیوه تعامل کاربران را با گجت‌هایشان، متحول کند. 1- می‌توان یک ساطع‌کننده امواج اولتراسوند را در استایلوس‌ها قرار داد، به این ترتیب بدون نیاز به تماش برقراری فیزیکی بین استایلوس و گوشی، می‌توان با آن کار کرد. تصور کنید که با استایلوس روی میز کنار گوشی بنویسید یا بهتر از آن در حالی که روی یک صفحه کاغذ معمولی در حال نوشتن و رسم نمودار هستید، همه نوشته‌های شما به گوشی منتقل شود. 2- می‌توان ساطع‌کننده امواج اولتراسوند را در خود گوشی قرار داد، این طوری گوشی حرکت دست‌ شما و اشارات شما را متوجه می‌شود و راهی نو برای تشخیص اشارات، پیش پای گوشی‌سازها قرار داده می‌شود. مدتی است که گوشی‌سازها، به جای ساختن گوشی‌های واقعا متفاوت بر ساخت گوشی‌هایی با صفحه نمایش بزرگ‌تر، وضوح بیشتر یا بنچ‌مارک بهتر، متمرکز شده‌اند و ما واقعا شاهد تحول واقعی در گوشی‌ها نیستیم. فناوری‌های مثل اولتراسوند هستند که می‌توانند، گوشی‌ها و تبلت‌ها و نوع کاربری ما با آنها را تغییر بدهند.

بخش دانش و زندگی تبیان

با عرضه گسترده تبلت ها و ویندوزهای مخصوص صفحات لمسی مثل ویندوز 8 و آر تی و همچنین به وجود آمدن نسخه لمسی نرم افزارهای پر کاربرد دفتری مانند مایکروسافت آفیس، می توان گفت ما وارد عصر پُست پی سی شده ایم.

درست است که گجت ها، کوچک و جمع و جور هستند و اغلب نیازهای تجاری-روزمره شما را رفع و رجوع می کنند ولی در اینجا به چند مورد اشاره می کنیم که نشان می دهد پی سی ها حالا حالاها برای نفس کشیدن زمان دارند.

پی سی ها ارزان ترند

با در نظر گرفتن ترکیب داخلی مشابه، پی سی ها به نسبت لپ تاپ ها برای مشتری ارزان تر تمام می شوند. قیمت و هزینه معیاری ست که به راحتی نمی توان از کنار آن عبور کرد و هنوز هم تعیین کننده است.

پردازنده های قوی تر

سازنندگان لپ تاپ محدودیت های زیادی در استفاده از پردازنده دارند. آنها باید اندازه دستگاه، وزن، قدرت فن و مصرف انرژی را در نظر بگیرند و با توجه به این عوامل پردازنده ای بسازند که کوچکتر باشد و کمتر داغ کند. از این لحاظ دست سازندگان پی سی باز تر است و می توانند از پردازنده های قوی تری استفاده کنند.

ابزارهای جانبی

می توانید ده ها ابزار جانبی مختلف را همزمان به پی سی وصل کنید و از آنها استفاده کنید. لپ تاپ ها به دلیل محدودیت در اندازه، وزن و قطر نمی توانند همه پورت ها را پشتیبانی کنند و یا اگر هم پشتیبانی کنند تعداد آنها کم است. ولی در پی سی ها محدودیتی در تعداد پورت ها نداریم لذا می توانیم هم زمان از ابزار جانبی مختلفی استفاده کنیم.

تعدد در نمایشگرها

اندازه صفحه نمایش در لپ تاپ ها حداکثر تا 17 اینچ و یا 19 اینچ است. ولی هنگامی که با پی سی کار می کنید هیچ محدودیتی در صفحه نمایشگر ندارید و می توانید از هر اسکرینی که دوست دارید استفاده کنید.

از طرفی کار کردن با چند مانیتور به صورت همزمان در پی سی ها راحت تر از کارکردن چند مانیتوره در لپ تاپ ها است.

حرفه ای تر بازی می کنید

لپ تاپ های زیادی مخصوص بازی خورها وجود دارد. به عنوان مثال لپ تاپ Alienware m17x R4 با i7 و گرافیک جی فورس 680 ام برای گیمرها لپ تاپ خوبی به شمار می رود.

اما بر روی پی سی می توانید کارت های گرافیک و صدای قوی تری نصب کنید و حرفه ای تر بازی کنید. به طور کلی بازی کردن با پی سی قدرتمند تر از بازی کردن با لپ تاپ است.

تعمیر پی سی راحت تر است

باز کردن لپ تاپ کار راحتی نیست. حتی اگر باز کردنش ساده باشد، دوباره بستنش اصلا ساده نیست! آنهایی که تجربه دارند می دانند که همیشه این ترس وجود دارد که نکند در انتهای کار چند تا پیچ اضافه بیاورید!

ولی تعمیر پی سی کار راحتی ست. خودتان می توانید بازش کنید و قطعه مشکل دار را تعویض کنید. از طرفی هزینه تعمیر برای لپ تاپ اصلا قابل مقایسه با پی سی نیست. مثلا اگر بخواهید کارت گرافیک مک بوک خود را عوض کنید باید 800 دلار هزینه کنید این در حالی ست که با 80 دلار می توانید کارت گرافیک پی سی را خودتان تعویض کنید.

حرفه ای تر کار کنید

برخی از کاربرانی که از نرم افزارهای حرفه ای مانند فوتوشاپ استفاده می کنند برای کار با لپ تاپ و ترکپدهای آن دچار مشکل هستند برای همین ابزارهای جانبی مختلفی خریداری می کنند.

از آن جایی که پی سی ها همچنان به صورت سنتی با ماوس و کیبورد کار می کنند، می توانند گزینه خوبی برای محل کار این افراد باشند.

امنیت پی سی بیشتر است

بدترین ویژگی پی سی غیر قابل حمل بودن آن است ولی همین ویژگی منفی موجب بالا رفتن امنیت آن می شود. سارقان می توانند لپ تاپ شما را در حین حمل کردند بدزدند ولی امکان آنکه پی سی شما را به سرقت ببرند خیلی کم است!

خودتان سرهمش میکنید

لپ تاپ ها با وجود تنوع زیادی که دارند باز هم به صورت بسته در کارخانه آماده می شوند و شما نمی توانید بر روی محتویات قطعات آن مانور زیادی بدهید ولی پی سی ها به دست خود شما سرهم می شوند. می توانید هر مادر بوردی که دوست دارید و یا هر کارت گرافیکی که مد نظرتان است تهیه کنید.

بخش دانش و زندگی تبیان

به گفته بسیاری از محققان در آینده سرعت اینترنت آنقدر افزایش پیدا خواهد كرد كه وب موبایل دنیای ارتباطات را در دست می گیرد و استفاده از گوشی های هوشمند نیز بیش از پیش افزایش خواهد یافت.

همچنین به كارگیری HTML5 امکاناتی به همراه می آورد که به ایجاد تحولات اساسی در تجربه گوشی های هوشمند کمک شایانی خواهد کرد. همچنین می توان این گمان را نیز داشت كه در آینده سخت افزارهای درون تلفن ها چندان مهم نباشند چون دنیای تکنولوژی به سمت رایانش ابری در حرکت است و وقتی پردازش در ابرها انجام شود، تلفن ها می توانند از دنیای رقابت سخت افزاری خارج شوند.

در میان تمامی اسمارت فون های معرفی شده، بازهم سامسونگ یكی دیگر از محصولات خود به نام گلکسی اس 4 را معرفی كرد.

در چند ماه گذشته گلكسی اس 3 سامسونگ به عناون برترین ها انتخاب شد و هر گوشی كه وارد بازار می شد با این اسمارت فون مقایسه می شد. حال نوبت به گلكسی اس 4 رسیده است. كسانی كه به حض ورود گلكسی اس 3 آن را خریداری كرده اند با ورود ورژن بعدی سامسونگ شاید حس كنند كه گوشی آن ها قدیمی شده است اما این طور نیست، در واقع می توان گفت گلكسی اس 4 ادامه دهنده ویژگی های گلكسی اس 3 است.

سامسونگ این گوشی را به عنوان همدم زندگی معرفی كرده چرا كه معتقد است این گوشی هر آنچه را كه ما در آینده به آن نیاز داریم برایمان فراهم خواهد كرد.

برای این كه بتوانیم سایر اسمارت فون ها را با این گوشی مقایسه كنیم بهتر است تا با ویژگی های آن آشنا شویم:

** زمانی كه می خواهید صفحه ای را در گوشی خود باز كنید و یا این كه آن را حركت دهید این كار را با لمس صفحه انجام می دهید اما گلكسی اس 4 متوجه می شود که چه موقع در حال نگاه کردن به آن هستید و سپس با کج کردن آن به بالا یا پایین، اسکرول صفحه بالا و پایین می رود. این ویژگی Smart Pause/Smart Scroll نام دارد. یكی از مزیت های این ویژگی به هنگام فیلم دیدن مشخص می شود چرا كه با برداشتن نگاه خود از صفحه نمایش فیلم به صورت اتوماتیك متوقف می شود و برای شروع مجدد آن می بایست صفحه را لمس كنید.

** یكی دیگر از ویژگی های این اسمارت فون هم در گوشی های سامسونگ وجود دارد و هم در تلویزیون های آن. حركت از راه دور (Air View/Air Gesture) همین ویژگی است. شما می توانید بدون لمس كردن صفحه به راحتی به یک تماس پاسخ دهید و یا آن تماس را رد کنید، می توانید موزیک ها را عوض کنید، در اینترنت به گشت و گذار بپردازید، در گالری عکس‌های خود بچرخید و كارهای نظیر آن را انجام دهید.

** امكان برقراری تماس به صورت تصویری نیز به بازار عرضه شده است و علاوه بر داشتن سرعت بالای اینترنت نیاز به یك دوربین خوب نیز احساس می شود.Dual camera features  ویژگی است كه می توانید با دوربین اصلی گوشی که 13 مگاپیکسل است و دوربین دوم گوشی که 2 مگاپیکسل است به طور همزمان  عکس بگیرید. به این صورت، زمانی که در حال عکاسی هستید می توانید عکس خودتان را نیز بگیرید و یا زمانی که در حال مکالمه تصویری هستید نیز از محیط اطراف خود فیلم بگیرید.

** همچنین می توانید بر روی عكس خود به مدت 9 ثانیه صدا ضبط كنید. این ویژگیSound & Shot feature نام دارد كه باعث جذابیت بیشتر عكس شما خواهد شد.

** این گوشی به سلامتی شما نیز اهمیت می دهد چرا كه شما می توانید با دو ویژگی S-Health و Temperature and Humidity sensors به ترتیب میزان کالری ورودی به بدن خود و میزان کالری مصرفی، وزن، فشار خون و قند خون به صورت روزانه بررسی کنید  و با استفاده از سنسور تشخیص دما و رطوبت محیط در هر لحظه می توانید دما و رطوبت مكانی كه در آن هستید را مشاهده كنید.

**این گوشی قابلیت های امنیتی را نیز فراهم می كند. برنامه امنیتی Knox برای كسانی به كار می رود كه از گوشی خود برای کارهای شخصی یا کارهای شغلی استفاده می کنند.  Knox به شما كمك می كند تا دو فضای مختلف برای زندگی و کار داشته باشید. به این شکل که موارد مرتبط با شغل شما را در فضای امن و محافظت شده با رمز قرار می دهد ولی موارد غیر کاری را همچنان بدون رمز در دسترس قرار می دهد.

** همچنینS Translator  یک سرویس ترجمه داخلی است که هم برای ترجمه صوتی و هم برای ترجمه متنی در این اسمارت فون به كار می رود.

بخش دانش و زندگی تبیان

به گزارش رویترز، یک منبع نزدیک به یکی از این دو شرکت اظهار داشته است که در طول سال گذشته، مقامات اجرایی و رده بالای این دو شرکت مطرح دنیای فناوری یعنی اینتل و اپل به بحث درباره عقد یک قرار داد همکاری مشغول بوده‌اند که هرچند تا کنون نتیجه‌ای در بر نداشته اما به نظر می‌رسد که اینتل سخت در تلاش است تا چیپ هایی مطابق استاندارد های اپل تولید کند. در واقع اینتل قصد دارد تا چیپ‌های مورد نیاز اپل را با طراحی خود اپل تولید کند.

مشخصا اپل در پی خارج کردن سامسونگ از زنجیره تامین قطعات خود می‌باشد. شرکتی که با تولید پردازنده های مورد استفاده در انواع آیفون، آیپاد تاچ و آیپد، جزو تامین کنندگان اصلی قطعات مورد نیاز اپل به شمار می‌رود و طی سال‌های اخیر ارتباط تجاری بین این دو رقیب دیرینه در دنیای موبایل به نبردی جانانه تبدیل شده است.

در این میان اینتل که کارخانه‌های بزرگ و قدرتمند تولید نیمه‌هادی‌ها را در اختیار دارد و قطعا رقیب سرسختی برای سامسونگ به شمار می‌رود پای به میدان نهاده تا با استفاده از پتانسیل بالای خود در تولید و فناوری‌های در اختیار خود، جایگاه ارزشمند سامسونگ را تصاحب کند.

اما به‌راستی چرا اینتل به‌دنبال عقد چنین قراردادی است؟ پاسخ کاملا مشخص و مبرهم است: اپل بازاری را در اختیار دارد که سرشار از سود و منافع مالی است و بدون شک همکاری این شرکت باعث افزایش تولید اینتل و متقابلا درآمد بیشتر این شرکت می‌شود.

اما از سوی دیگر این امر کاملا مغایر با اهداف اینتل در وارد کردن چیپ‌های X86 و اتم به دنیای ابزارکهای دیجیتال می‌باشد.

علاوه بر آن، اینتل مسئولیت تولید چیپ های FPGAs الترا(altera) را با فناوری ساخت خود یعنی چیپ هایی با لیتوگرافی 14 نانومتری برعهده گرفت. بنابراین، تمایل اینتل برای صرف درآمد حاصله در راه تولید چیپ‌های مورد نیاز اپل کاملا طبیعی خواهد بود.

اما در پایان به نظر می‌رسد که تصمیم گیری نهایی بر عهده‌ی مدیرعامل اینتل گذاشته شده است.

تبلت اکسپریا Z به طور رسمی در کنگره موبایل بارسلون رونمایی شد ولی پیش از آن و در ژاپن شاهد معرفی اولیه آن بودیم. یک تبلت 10.1 اینچی با ضخامت 6.9 میلیمتر و وزن 495 گرم با بدنه مقاوم در برابر آب و نمایشگر تمام HD. اینها همه عالی اند ولی در کنارشان شاهد چیپ 4 هسته ای اسنپدرگون S4 Pro با فرکانس 1.5 گیگاهرتز هم هستیم و کوالکام مشتاق است که تکنولوژی جدید به کار رفته در آن، یعنی "پردازش چندگانه نامتقارن" را که باعث بهبود عمر باتری می شود، به ما نشان دهد.

قبل از اینکه چشم غره بروید و بپرسید پردازش چندگانه نامتقارن دیگر یعنی چه(؟) باید بگویم نگران این عبارت نامفهوم نشوید چون معنای آن خیلی ساده است. در اکثر پردازنده های دو یا چهار هسته ای، سرعت سی پی یو می تواند تغییر داده شود تا عمر باتری با شارژ موجود، بالاتر برود.

وقتی سی پی یو مشغول کار سنگینی نیست با فرکانس پایین تری کار می کند ولی مشکل این است که این کنترل سرعت به کل -هسته های- سی پی یو اِعمال می شود. بنابراین اگر هسته شماره 1 دارد با فرکانس 1.5 گیگاهرتز کار می کند، پس هسته شماره 2 و الی آخر هم باید چنین باشند. اما با هوشمند شدن پردازنده اسنپدرگون S4 Pro به وسیله ویژگی پردازش چندگانه نامتقارن، هر هسته می تواند بر روی یک فرکانس متفاوت کار کند.

بنابراین فرض کنید که هسته شماره 1 در حداکثر سرعت و با بیشتری توان خود دارد پردازش می کند، اما همزمان یک وظیفه ساده دیگر -مثلاً آپدیت مربوط به یک ویجت- هم بر عهده سی پی یو قرار می گیرد؛ در اینجا است که هسته شماره 2 فعال می شود و با این تکنولوژی جدید، لزومی به پردازش وظیفه سبکی مثل آپدیت یک ویجت در فرکانس 1.5 گیگاهرتز نیست، بلکه هسته شماره 2 این کار را با توان کمتری انجام می دهد. این ویژگی قابل تعمیم به هسته های 3 و 4 هم هست.

بنا به توضیح کوالکام، این تکنولوژی جدید نیاز به معماری بیگ.لیتل را که ARM در صدد ترویج آن است رفع می کند و باعث بهبود عمر باتری دستگاه ها می شود. در سمت دیگر، انتظار می رود اولین چیپ پر تیراژ با معماری بیگ.لیتل که اگزینوس 5 اکتا باشد هم بر روی گلکسی اس 4 به بازار بیاید.

حالا در یک گوشه رینگ معماری بیگ.لیتل (ترکیب 4 هسته Cortex A7 کم مصرف با 4 هسته Cortex A15 قدرتمند که بسته به توان مورد نیاز جای آنها عوض می شود) را داریم و در گوشه دیگر رینگ پردازش چندگانه نامتقارن را. واضح است که این دو رویکرد تکنولوژی محور، مزایایی را دارا هستند ولی همچنان باید منتظر بمانیم و ببینیم که در نتایج تست های آینده، تعداد مزایای کدام یک بیشتر است.

بخش دانش و زندگی تبیان